۱۳۸۶/۶/۱۵

عُصاره‌یِ اعجابِ ریخته در فضا

چی باعث می‌شود یک نوشته توان و قوتِ خواندن و فهمیدن را در آدم بیدار می‌کند؟ چی باعث می‌شود چیزی را بخوانی، آن‌قدر خوب که به چیزهایی فکر کنی که آن نوشته آن چیزها را در واقع نگفته؟ چی باعث می‌شود بیشتر از آن چیزی که نوشته شده بخوانی، بیشتر از آن چیزی که گفته شده، جوری که در خیالِ خودت غرق شوی و آن‌قدر بروی که وقتی چشم باز می‌کنی متن ِ مقابلت به یک شاهکار، یا به نمادِ یک سیاحتِ معنوی در عوالم ِ نانوشته تبدیل می‌شود؟ - که این دومی خودش تعریفِ شاهکار است. - چی باعث می‌شود من در عین ِ حال که دارم در خیالم دور ِ دنیا می‌چرخم، به یک نقطه‌یِ ثابت وصل باشم که تمام ِ توانِ من را برایِ متمرکز ماندن بیرون می‌کشد؟ چی می‌شود من رو یک نوشته آن‌قدر متمرکز می‌شوم که می‌توانم به همه‌جایِ عالم سرک بکشم؟ می‌دانی! دارم به این‌ها فکر می‌کنم.
در حین ِ خواندنِ «حکم ِ مرگ» ِ بلانشو این‌ها آمد سراغم. رازآلود و عجیب شروع می‌شود و در حین ِ گفتن، لحن ِ تمسخری را پیدا می‌کند که من از ستایش‌اش به حال و روز ِ یک وَر-رَوَنده با کلمات افتاده‌ام. می‌دانم که این‌ها هیچ ربطی به بلانشو ندارد. این ماجرا هر بار می‌تواند توسطِ یک آدم ِ جدید به استخدام دربیاید؛ به خدمت گرفتن ِ رمز، اعجاب، تناقض، آن هم با توصیفِ ساده و بی‌خیالِ بافتِ روزمره‌ای که انگار از همه‌یِ این عجایب خالی‌ست، که می‌فهمی وااااای! نه! چقدر از همه‌یِ این‌ها پُر است. و این آن اولین حلقه از مجموعه‌یِ این رمز و راز ِ پراکنده:

    در لحظه‌هایِ تُندخویی دو-سه بار مرا مضروب کرد. من مانع ِ حرکاتش می‌شدم، چون کمی بعد وقتی به یادِ این لحظات می‌افتاد، پریشان و هراسان می‌شد که چرا به من دست زده و کار ِ پستی انجام داده، و وقتی متوجهِ هیجانِ عنان‌گسیخته‌اش می‌شد، که من در برابرش هیچ دفاعی نمی‌کردم، پریشان‌تر می‌شد. بدین ترتیب احساس می‌کرد به او اهانت شده، و برایِ مجازات او را در مهلکه‌ای گذاشته‌اند. بی‌تردید اگر ضرباتِ او برایم خطر ِ مرگ را به همراه داشت، جلویش را می‌گرفتم، چون نمی‌توانستم اندوهِ او را در مرگِ خودم تحمل کنم. یکی-دو سال پیش، دختر ِ جوانی با رولُور به من شلیک کرد. بیهوده منتظر نشسته بود تا من او را خلع ِ سلاح کنم. من آن دختر ِ جوان را دوست نداشتم. هرچند مدتی بعد خود را کشت.


حکم ِ مرگ / موریس بلانشو / ترجمه‌یِ احمدِ پرهیزی / انتشاراتِ مروارید

۹ نظر:

  1. takhte kardi rafti ya az hamin takhir haye marsome?

    پاسخحذف
  2. حالا تا اطلاع ثانویه از همین تخته کردن های مرسوم کردم تا بعد ببینم حس و حال ِ بعد چیه. :P

    پاسخحذف
  3. دوست عزیز،
    شما به حضور در دومین ضیافت معمارانه جمع صمیمی معماران وبلاگ نویس معماری دعوت می شوید. باشد که با حضور شاد خود ابعاد این خانه ی مجازی را گسترش دهید.
    در ِ این خانه برای همه ی دوستان و علاقه مندان باز است.
    موفق باشید.

    شیرازی
    http://thirdlayout.persianblog.ir

    پاسخحذف
  4. دوست محترم
    دوگنبد خبرخوانی آنلاین است که به کمک فیدبرنر و گوگل ریدر نوشته‌های تازهٴ وبلاگها و همچنین اخبار فارسی را جمع‌آوری و منتشر می کند. پیوند سایت / وبلاگ شما به سایت دوگنبد اضافه شده. لطف متقابل شما موجب سپاس و امتنان خواهد بود:
    http://www.dogonbad.com

    پاسخحذف
  5. your pictures are very nice...and delicious!

    پاسخحذف
  6. your pictures are very nice...and delicious!

    پاسخحذف
  7. معترض و پرچم سفید؟
    من این لوگو رو نفهمیدم...0

    پاسخحذف
  8. هی رفیق !

    می دونی ؟

    گاهی وقتها ، حس می کنم کیفیتی توی برخی نوشته ها وجود داره که انگار عصاره وجود آدمی رو در خودش نهفته داره

    آدم را ناخودآگاه به خودش جذب میکنه

    من اسمش را مذارم: "همان منی که ــ هنوز ــ هم دنبالشم!

    می دونی ؟ گاهی وقتها حس می کنیم چیزی ، نه از جنس چیزهایی که باهاش درگیریم ! از لای یه متن کتاب صدامون می زنه!

    به نظرم روح ِ یه آدمی مثل خودمون که مرده و یا شایدم زنده است ، با واژه های خیس صدامون می زنه....

    پاسخحذف